เล็กๆ แต่อบอุ่น(จัง)

เนื่องจากคณะของเรา (แผนกอิสระสื่อสารมวลชนและการประชาสัมพันธ์ เรียกชื่อย่อว่า ส.ม.)  มีขนาดเล๊กกระทัดรัด  ชีวิตน้องใหม่ในคณะจึงอบอุ่นมาก รุ่นพี่รุ่นน้องรู้จักและสนิทสนมกัน

        ครูบาอาจารย์ให้ความเอ็นดูและดูแลอย่างใกล้ชิดโดยเฉพาะอาจารย์ที่ปรึกษา  แม้จบออกมาแล้วหลายสิบปีทุกครั้งที่เข้าไปกราบอาจารย์ในวาระต่างๆ อาจารย์ท่านยังจำชื่อเราได้ อาจารย์บางท่านเรียกเราด้วยชื่อเล่นด้วย   รวมถึงนักการ (อรุณ)  พนักงานขับรถ (บัญญัติ) ก็ยังทักทายถามทุกข์สุขกันเสมอ

       นับเป็นความทรงจำที่มีค่ายิ่งที่ยังจำได้ไม่ลืม

        อีกเรื่องนึง คือ ประธานเชียร์คนแรกที่รู้จัก….พี่นคร (พี่แป๊ะ)  เป็นรุ่นพี่ปี 4 ที่น่าเกรงขามมาก ตอนสั่งน้องใหม่เข้าแถวเรียงตามลำดับไหล่ตรงหน้าตึก 

        เนื่องจากเป็นผู้หญิงตัวสูงเกือบได้ยืนหัวแถว  สูงแพ้ศรีเพ็ญนิดหน่อย (ฮิฮิ)  และได้รับฉายาจากพี่แป๊ะว่า  “เต็กกอ”  ยังจำได้จนถึงทุกวันนี้

        เต็กกอ…ภาษาจีนแปลว่าไม้ไผ่ค่ะ  พี่เค้าคงให้สัญลักษณ์เราว่า “สูงชะลูด”

        ได้ข่าวว่าวันนี้พี่แป๊ะจากพวกเราไปแล้ว  ขอพวกเราบูมคณะให้พี่แป๊ะ  ประธานเชียร์คนแรกของ   พวกเรากันอีกสักที เอ้า…….

        บูมบะละกา  โบโบโบ  ชิกกะระกะ โชโชโช

        บูมบะละกาโบ  ชิกะระกะโช  ฮูอาร์วี…….

แมสสสสสสสส……คอม…..ซ่าาาาาาาา

 

**************************

ต้นฉบับต๊ะ
31/10/61